|
Peshqadam
Guruh:
Ishonchli
Xabarlar:
1376
Holati:
|
Ohiri
Эндигина уч ойлик бўлган эгизакларига қўшнисининг қизи қараб қолгани боис, Маҳлиё эрининг қайтишини кутмасдан уйига кетишга чоғланди. Шу пайт кейинги растада савдо қиладиган Орзигул опа келиб қолди.
—Вой, Маҳлиё! Ўзингизмисиз?
—Орзигул опа, яхшимисиз?
—Эсон-омон қутилиб олдингизми? Катта бўлиб қолишгандир?
—Худога шукур, раҳмат! Ишларингиз яхшими?
—Яхши.
—Майли, мен борай. Болалар йиғлаб қолишгандир. Уйимизга ўтинг, опа!
—Раҳмат! Маҳлиё ўзи анчадан бери сиз билан кўришмоқчи бўлиб юргандим…
—Менда бирор гапингиз бормиди?
—Ҳа, чеккароққа чиқайлик…
—Тинчликми, нима гап?
—Маҳлиё, синглим… Биласизми, кейинги пайтларда эрингиз анча ўзгариб қолган. Бундан ўзингизнинг хабарингиз борми?
Маҳлиёнинг юрагидаги ғулғула кучайгандек бўлди.
—Билмасам…
—Сиз хотинисиз, буни билишингиз керак. Мен айтмаганим билан бир кун келиб, қинғир ишнинг қийиғи барибир чиқади. Сизни синглим деганман. Шунда мендан хафа бўлишингиз аниқ. Мен умримда сиздек соддадил, юраги този аёлни учратмаганман. Сизга ачинаман… Оғир бўлса ҳам, бир ҳақиқатдан сизни воқиф қилмоқчиман… Холмурод анчадан буён бир аёл билан юради…
—Нима?.. Бўлиши мумкин эмас!
—Ишонмасангиз ҳам ўзингиз биласиз. Лекин бир кун келиб албатта ишонасиз. Қандай қийинчиликлар билан шу кунга етишганингизни ҳеч ким билмаса ҳам мен яхши биламан. Холмуроднинг иши юришмай, бир тийинга зор бўлиб юрган вақтида унга қўшилиб, қўш ҳўкиз бўлганинигиздан ҳам хабардорман. Энди оғзингиз ошга етганида бурнингиз қонамасин, дейман… Сизни алдашдан менга нима фойда? Мана бу қоғозда ёзилган манзилга бориб кўринг,— дея бир парча қоғозга ёзабошлади.— Ҳозироқ боринг. ¤з кўзингиз билан кўрасиз. Хайр…
Маҳлиё қандай қилиб бозордан чиқиб олганини билмайди. Дуч келган машинага қўл кўтарди. Ёнгинасига келиб тўхтаган машинага ўтирди. Унинг хаёли паришон эди.
—Қаёққа?—аёлнинг чиройли юзидан кўз узмай сўради ҳайдовчи. У ҳеч нарса демасдан қўлидаги қоғозни унга узатди. Машина жойидан қўзғалди. Йўл давомида ҳайдовчи унга бир-икки бор гап ташлаб кўрди. Маҳлиё унга еб қўйгудек қаради-да:
—Уйингизда хотинингиз, болаларингиз бўлса керак?—ғазаб аралаш савол берди. Ундан буни кутмаган ҳайдовчи довдираб қолди:
—Кечирасиз… Мени сизни…
—Машинангизга бир-иккита фоҳиша ўтирган бўлса, бу «ҳамма аёллар шундай» дегани эмас-ку! Сизнинг хотинингизга бегона эркак шилқимлик қилса, чидайсизми?—нафрат аралаш ҳайдовчига тикилди Маҳлиё. Ҳайдовчи кўзларини олиб қочди. Манзилга етиб улгурмасдан:
—Тўхтатинг!—буюрди аёл. Йўл ҳақини ошиғи билан ташлаганча, машина эшигини қарсиллатиб ёпди-ю, илдамлаб кетди.
* * *
[color=purple][size=14]Холмуроднинг қўйнида ётган Сайёра соатга қаради-да:
—Холмурод ака, Насиба нега кечикаётган экан?—деди.
—Уни нима қиласан, келмагани яхши!—афтини буриштирди Холмурод.
—Вой-вой, нималар деяпсиз? У менга пул олиб келиши керак! «Келмагани яхши!» эмиш! Нима, келса мен уни меҳмон қилармидим? Келади-ю, эшикдан қайтиб кетади, —нозланди Сайёра.
—Сенга фақат пул бўлса-бўлгани! Бошқа пулдорроғини топсанг, мениям алиштириб юборишдан тоймайсан!—пичинг қилди Холмурод.
—Нима деб ўйлагандингиз? Пулингиз бўлмаганида, менга зарилмиди, тўрт болали «чол» билан умримни ўтказиб? Тағинам, «жон» денг, қачондан буён «уй олиб бераман» деган ваъдангизни бажармасангиз ҳам сиз билан яшаб юрганимга!—айёрона кулди Сайёра.
Шу пайт эшик жиринглади. Сайёра эгнига халатини наридан-бери илганча, эшикка югурди:
—Ким?
—Мен…
Сайёра Насибанинг келганидан хурсанд бўлиб, эшикни очиб юборди-ю, нотаниш аёлга кўзи тушиб бир оз саросималаниб қолди. Эшик ортида ниҳоятда гўзал бир аёл турарди.
—Сизга ким керак?—нотаниш аёлнинг чиройига ҳасад қилгандан унга менсимай қарашга уриниб сўради Сайёра.
—Мен Маҳлиёман…
—Қайси Маҳлиё?
—Ҳозир сизнинг уйингизда ўтирган кишининг хотини!
Сайёранинг ҳаяллаб қолганидан хавотирланган Холмурод ички кийимда эшик томон одимларкан, ногоҳ кўзлари Маҳлиёнинг кўзлари билан тўқнашди. Маҳлиё бир лаҳза жарканч қиёфада турган аёлга ва унинг ортида ҳайратдан қотиб қолган Холмуродга қараб турди-да, ортига бурилганча кўчага отилди. Ҳамма-ҳаммаси энди ойдинлашган, Холмуроднинг нега Маҳлиёдан совуб, ҳали дунёга келишга улгурмаган норасида зурриётидан воз кечишгача борганлиги-ю, бошқоронғуликдек оғир паллада хотинига далда бўлиш ўрнига кўксидан итарганлигининг сири ошкор бўлганди!..
Маҳлиё бу ифлос ҳаводан нафас олмаслик учун қўллари билан оғзи-бурнини беркитди.
* * *
Одамлар орасида икки боласини эргаштириб, иккита йўргакланган гўдакни маҳқам бағрига босиб олганча, бир аёл кетиб борарди…
|
