A resized and cropped image
  • Page 1 of 1
  • 1
Bu videonovellani ko'rib yig'lamaslik qiyin...
MASTERDate: Yakshanba, 26/07/12, 1:56:58 PM | Message # 1
Adminstrator
Group: ADMINISTRATOR
Messages: 7602
Status:
Ba'zi asarlar bor — oradan o'n yillar o'tsa ham, ularni qayta ko'rganingizda qalbingizni yana o'sha ilk bor ko'rgandagi kabi larzaga soladi...


Bu telepostanovkani maktabda o'qib yurgan paytlarimda ilk bor ko'rgan edim. O'sha oqshomni hali ham unutolmayman. Otam, onam va men birga televizor qarshisida o'tirgandik. Hammasi oddiy oilaviy oqshom edi. Lekin telepostanovka nihoyasiga yetganda ichimda nimadir uzilgandek bo'ldi.



Avval tomog'imga bir narsa tiqilgandek bo'ldi. Ko'zlarim yoshga to'ldi. Yig'lamaslik uchun o'zimni qanchalik bosishga urinmay, ko'zlarimni pirpiratib yoshni qaytarmoqchi bo'ldim, ammo uddalay olmadim. Tomog'imdagi alam tobora kuchayib, oxiri yuragimdagi barcha dard bir zumda otilib chiqdi. Men qattiq o'kirib yig'lab yubordim...

Onam hech narsa demay meni bag'riga bosdi. Onaning bag'ri dunyodagi eng ishonchli maskan ekanini o'shanda yana bir bor his qilganman.

Shunda dadam ohista:
— Sen unaqa bola bo'lmaysan, to'g'rimi? — dedilar.

Men esa yig'imni zo'rg'a bosib:
— Ha... — deb javob bergan edim.

Bu oddiygina savol emas edi. Bu otaning farzandiga bergan tarbiyasi, ishonchi va umidi edi. O'shanda uning ma'nosini to'liq anglamagandirman. Bugun esa o'sha birgina jumlaning qanchalik og'ir va qimmatli vasiyat ekanini tushunaman.

Bugun shu telepostanovkani yana bir bor tomosha qildim.

Ekrandagi voqealardan ko'ra, ko'z oldimdan o'z bolaligim o'tdi. Uyimiz... ota-onam... o'sha beg'ubor kunlar... Ota-onam bilan yonma-yon o'tirib televizor tomosha qilgan baxtli oqshomlar...

Ko'zlarim yana namlandi.

Vaqt o'tib ulg'ayamiz, hayot tashvishlari ko'payadi, ko'p narsalar o'zgaradi. Ammo bolalik xotiralari hech qachon eskirmas ekan. Ayrim asarlar shunchaki videofilm emas. Ular qalbimizning eng nozik torlarini chertib, yillar o'tsa ham bizni yana bolaligimizga qaytaradigan umr saboqlaridir.

Bugun yana bir narsani angladim: ba'zan eng qimmat xotiralarimizning markazida mashhur joylar yoki katta voqealar emas, balki ota-onamiz bilan birga o'tkazilgan oddiygina oqshomlar bo'lar ekan.

Ana shu lahzalar inson umrining eng bebaho boyligi ekan.

Siz bu videofilmni ko‘rib qanday taassurot oldingiz? Qaysi xotiralar yodingizga tushdi? Izohlarda o‘z fikringiz va esdaliklaringizni yozib qoldiring.!





Erkin Komilov sahifasidan
Attachments: 37374825.jpg (164.8 Kb)


وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّ
 
  • Page 1 of 1
  • 1
Search: