| OSIYO | Date: Shanba, Kecha, 11:37:39 PM | Message # 1 |
 Peshqadam
Group: Ishonchli
Messages: 7154
Status:  | 🚛 “Rul ortidagi eng og‘ir yuk: Temir yo‘lda emas, yuragida ikki farzandini olib yurgan ota!” 😢
Tungi trassa. Qudratli Kenworth yuk mashinasining faralari qora asfaltni yorib borar, dvigatelning bir maromdagi guvillashi ulkan jonzotning sokin nafasiga o‘xshardi. Rulda o‘tirgan qahramonimizning ko‘zlari yo‘ldan uzilmas, qadoq qo‘llari esa ulkan chambarakni ishonch bilan mahkam tutib turardi.
Odatda u bu paytda FMCSA qoidalari, yaqinlashib kelayotgan DOT tekshiruvlari yoki yukni o‘z vaqtida yetkazish tashvishlari haqida o‘ylardi. Ammo bugun uning xayollari butunlay boshqa joyda — o‘rindiq ortidagi kichkina, tor, lekin issiq sleeperda tinch uxlayotgan ikki jajji farzandida edi.
Voqea bir necha hafta oldin boshlangan edi.
Ayoli katta qizi bilan ota-onasinikiga — O‘zbekistonga uchib ketgan, ikki va to‘rt yoshli ikki o‘g‘il esa otasi bilan qolgan edi. Boshqa birov bo‘lsa, ehtimol, ta’til olardi yoki bolalarni yaqinlariga topshirardi. Ammo u bunday qilmadi. U o‘z farzandlarini uzoq safarga — qit’ani kesib o‘tuvchi bepoyon yo‘llarga o‘zi bilan olib chiqishga qaror qildi.
Uzoq yo‘lning o‘z qonunlari bor: vaqt — pul, har bir daqiqa hisobli, masofa esa shafqatsiz. Ammo bu qat’iy qonunlar to‘rt yoshli bolakayning:
— “Dada, siyaman!”
degan sodda talabi oldida ojiz qolardi.
Harakatdagi ulkan mashinani birdan to‘xtatish oson emas. Ota asabiylashmaydi. U sekinlik bilan tezlikni kamaytiradi, oynadan qarab o‘ng qatorga o‘tadi va eng yaqin dam olish joyi — Rest Area tomon buriladi. Nihoyat mashina to‘xtaydi. U bolalarining qo‘lidan tutib, ularni ehtiyotkorlik bilan olib tushadi va qaytarib kabinaga olib chiqadi.
— Endi hammasi joyida, biroz tinch yuramiz, — deya o‘zicha taskin beradi u.
Ammo oradan o‘n daqiqa o‘tmay, yana ovoz keladi:
— Dada, men ham boramaaan!
Otaning yuziga iliq tabassum yoyiladi.
— Xo‘p, polvonim, xo‘p, — deydi u muloyimlik bilan va yana burilish chiroqlarini yoqadi.
Kunlar shu tarzda o‘tardi — kichik sarguzashtlarga to‘la yo‘l safarlari.
Yo‘l zerikarli bo‘lmasligi uchun ota tez-tez McDonald’s yonida yoki bolalar o‘yingohlarida to‘xtab turardi. Bolalar quvonib yugurar, sirpanchiqdan tushar, kulgisi esa butun atrofni to‘ldirardi. Ota esa bir finjon qahva bilan ularning beg‘ubor kulgusiga termulib, charchoqlarini unutardi.
Ammo eng og‘iri va eng go‘zal lahzalar kechqurun — truck stoplarda boshlanardi.
Kun bo‘yi rulda o‘tirib holdan toygan ota avval o‘zi dam olishni xohlardi. Lekin undan oldin bolalarni yuvintirish, yo‘l changini yuvib tashlash kerak edi. U ularni ehtiyotkorlik bilan dush xonasiga olib kirar, sovunli suvda ko‘zlariga ehtiyot bo‘lib yuvintirar, so‘ng toza kiyimlarini kiydirib, sochlarini tartibga solar edi.
Tashqarida yomg‘ir shivalar, ulkan yuk mashinalari dvigatellari xirgoyi qilgandek tovush chiqarardi. Kabina ichida esa sokinlik hukm surar, faqat ikki bolakayning tekis nafaslari eshitilardi.
Ota rulga suyangancha ortga qarar ekan, u o‘zi bilan faqat yuk emas, balki eng bebaho boylik — farzandlarini olib ketayotganini chuqur his qilardi.
Ular oddiy yo‘lovchi emas edi. Ular uning yuragining davomchilari, hayotining eng sof ma’nosi edi.
Chunki haqiqiy qahramonlik baland shovqinli ishlarda emas, balki mana shunday sokin, mashaqqatli, ammo mehrga to‘la hayotda — ota burchini indamay, jilmayib ado etishda namoyon bo‘ladi.
|
| |
|
|
