| BAXOR | Date: Seshanba, 26/06/23, 5:35:51 PM | Message # 1 |
 Peshqadam
Group: Ishonchli
Messages: 4092
Status:  | Sarob ortidan ketganlar: Meksika tuzi
Quote Eslatma: Ushbu qissa aniq bir shaxs hayotiga tegishli emas. U so‘nggi yillarda muhojirlar hayotida sodir bo‘lgan, eshitilgan turli og‘riqli voqealar asosida, yurtdoshlarimiz uchun ibrat va ogohlantirish bo‘lishi maqsadida badiiylashtirib, to‘qib chiqilgan.
I. So‘nggi qo‘ng‘iroq
Telefon ekranida xotinining ismi va surati ko‘rindi. Jasur atrofga xavotir bilan ko‘z yugurtirdi — uchinchi sutkaki, ular yuk mashinasining qorong‘u, havosiz kuzovida ketishmoqda edi. Atrofda o‘zbek, qirg‘iz, hind va gvatemalalik migrantlar bit ko‘pdek tiqilib o‘tiribdi.
— Lobar, eshityapsanmi? — Jasur ovozini maksimal darajada pasaytirdi.
— Jasur aka! Qayerdasiz? Besh kundan beri aloqa yo‘q, onangiz tush ko‘rib yig‘layaptilar, bolalar har soniyada so‘raydi… Pulingiz yetdimi? Chegaradan o‘tdingizmi?
— Hammasi yaxshi, xavotir olma. Meksikadamiz, ertaga "kooperator" (yo‘lboshlovchi) bizni chegaraga olib chiqadi. Keyin Amerikaman! Qarz berganlarga ayt, yana bir oyda dollarda qaytaraman… bolalarni ehtiyot qil…
Aloqa uzildi. Bu Jasurning uydagilar bilan so‘nggi suhbati edi.
II. Yo‘l va "Koyotlar"
Jasurning ko‘z oldidan uydagi hovlisi, sotilgan Nexia mashinasi, "Amerika sarguzashtlari" haqida gapirgan Toshkentdagi "tanishlar" o‘tdi. "Meksikaga yetib olsang bo‘ldi, buyog‘i oson, besh kunda Nyu-Yorkdasan", deyishgandi.
Mashina keskin tormoz berdi. Eshiklar tarsillab ochilib, ichkariga qurollangan, yuziga qora niqob tortgan yigitlar bostirib kirdi. Bu yerda qonun ham, politsiya ham yo‘q edi. Bu er kartellarning xonadoni edi.
Ularni itdek sudrab, cho‘l o‘rtasidagi eski g‘isht zavodining yerto‘lasiga qamashdi.
III. Siyohrang tun va asirlik
"Koyot" (yo‘lboshlovchi) ularni shunchaki sotib yuborgan edi. Birinchi kuniyoq hammani qator qilib tizishdi. Ingliz va ispan tilini bilmaydigan Jasur nima bo‘layotganini tushunmasdi. Yonidagi hamrohi unga pichirladi:
— Telefoningni ber, uydagilarga ayt, 15 ming dollar topib, aytilgan hisobga tashlashsin. Bo‘lmasa…
Jasur sovuq terga botdi. Nexia’ning puli yo‘lkira va vizalarga ketgan, uydagilar qolgan pulni foizga olishgandi. Yana 15 ming dollar?!
— Pul yo‘q… — dedi Jasur tilingan lablarini yalab.
Ertasi kuni puli borlar qo‘yib yuborildi. Puli yo‘qlar, jumladan Jasur va yana ikki nafar markaziy osiyolik yigitlar yerto‘lada qoldi. Ularning yangi hayoti — qullik boshlangan edi.
IV. Bedarak
Kunlar tunlarga, tunlar oylarga aylandi. Jasurni har kuni saharlab kartelning maxfiy plantatsiyalariga haydashar, kechasi esa zanjirlab qo‘yishardi. Ovqat o‘rniga bir burda quruq non va loyqa suv. Ozib, suyaklari turtib chiqdi. Eng alamli og‘riq esa jismoniy emas, ruhiy edi: u uydagilarning ahvolini o‘ylardi. Onasi tirikmikin? Lobar qarz berganlarning eshigida sargardonmikin?
Bir kuni kechasi Jasur qochishga urindi. Cho‘lning tikanli butalari orasidan yugurib borarkan, ortidan itlarning akillashi va qora jiplarning chirog‘i ko‘rindi.
Quruq o‘q ovozi cho‘l sukunatini buzdi. Jasur yiqildi. U ko‘zini yumarkan, ko‘z oldida AQShning osmono‘par binolari emas, Andijonning chang ko‘chalari, farzandlarining kulgusi gavdalandi. "Nega ketdim? Nimaning ortidan yugurdim?" degan savol uning so‘nggi nafasi bilan birga cho‘l qumlariga singib ketdi.
Xotima o‘rniga
O‘zbekistondagi kichik bir hovlida esa mushtipar ona hamon har bir taqillagan eshikka Termiz tomonga termulgandek umid bilan qaraydi. Lobar esa hamon bedarak ketgan eridan xabar kutadi. Ular Jasurni Amerikada, qaysidir kafeda ishlayapti, pullarini ololmayotgandir deb o‘ylashadi.
Uning Meksika sahrolarida klanlar qo‘lida qul bo‘lib, ismsiz qabrga ko‘milganini esa hech kim, hech qachon bilmaydi…
Quote Do‘stlar, bugungi kunda "Amerika orzusi" ortidan mana shunday xavfli yo‘llarga chiqayotgan, bor-budini sotayotgan yurtdoshlarimiz haqida nima deysiz? Atrofingizda ham shunday yo‘lga ketganlar bormi?
|
| |
|
|
