SUPER ADMINKA
Guruh:
Admin yordamchisi
Xabarlar:
10165
Holati:
|
Ёмон туш кўриб уйғониб кетдим. “Тавба қилдим, бу нимаси? Яхшиликка бўлсин” деб ўйладим хўрсиниб. Қоронғуда пайпаслаб телефонимни топдим.
Қаторасига бешта СМС турарди. Шошиб, очиб ўқий бошладим. Иккитаси СИМ-картанинг компаниясидан экан, ўқимасдан кейингиларига ўтдим. “Боламга кун бермаётган экансан. Сени Худога солдим . . .” Хатнинг давоми қарғишга тўла эди. Юрагим сиқилиб телефонни ўчирдим, қолган иккита СМСни ўқишни истамадим. “Мен бу аёлга нима қилдим?” деган савол юрагимни ўртай бошлади. Жахл устида унга жавоб ёзмоқчи бўлдиму, лекин эримнинг “оғирроқ бўл” деган гапи эсимга тушиб, аламимни ичимга ютдим. Ўрнимдан туриб тинчлантирувчи дори ичиб, ухлашга харакат қилдим. Бўлмади. Тонггача киприк қоқмадим. Эрталаб ишдан келган эрим кайфиятим ёмонлигини сезиб “тинчликми?” деб сўради. Индамай унга телефонни узатдим. Ўқимасдан нима гаплигини тушунган эрим, уф тортиб телефонни креслога ташлади.
- Сенга неча марта айтганман, унинг гапларига эътибор берма, деб . . . Болалар қани?
- Овқатланишяпти.
- Боғчага қўйиб кел, кейин гаплашамиз.
Кечгача бу мавзуда гаплаша олмадик. Эрим “сменад”дан чарчадим деб ўзини ухлаганга солиб ётиб олгани учун мен хам индамадим. Боғчадан келгандан буён инжиқлик қилиб турган Бобурнинг орқасига бир тарсаки тушургач, чидаб туролмадим. Болани қўлидан тортиб олдим. Кўзидан милтиллаб оқаётган ёшларни митти кафтлари билан артаётган Бобур ва акасининг калтак еганидан қўрқиб жойида қотиб қолган Лобарни қўлидан тутиб, хонасига етакладим.
Болаларни ухлатиб келганимда хам эрим жойидан жилмаганди. Хона тутунга тўлиб кетганидан нафас олиб бўлмасди.
- Балки Бобуржонни бир-икки хафтага унинг ёнига юборармиз . . . - дедим қўрқа-писа.
- Нима?! Охири ичингдагини айтдинг-а! Қутулолмай юрганингни билувдим!
- Ўйлаб гапиряпсизми . . . Ахир уни ўз боламдек . . .
- Ёлғон! Биласанми, сени Лоладан фарқинг нимада?! У қандай бўлса, шундайлигича кўринади. Сен эса иккиюзламачисан! У бизни ёмон кўришини яшириб ўтирмайди, сен эса ўзингни Бобурни яхши кўрган қилиб кўрсатасану, лекин ичингда ўгайлик қиласан!
Оёғимнинг учигача музлаб кетдим. Мен нима дардда гапиряпману, у нима деяпти. Алам қилганидан тилим тутилиб қолди. Эрим “боламга ўгайлик қилмаяпсанми?” деб хазил-чин аралаш бир-икки марта гапирган, бу гапга унчалик хафа бўлмаганман. Хамма хам боласи учун хавотирланади-да, бир кун келиб тушуниб қолар, деб ўзимни овутардим. Лекин бугун мени Лолага тенглаштиргани, шунча йиллик мехнатим, бардошим эвазига “ у сендан яхшироқ” дегани юрагимга тиғдек ботди.
- Нима?! М-мени кимга тенглаштираётганингизни биласизми? Ахир . . . - хўрлигим келганидан эримнинг юзига хам қарагим келмай, эшикни тарақлатиб ёпиб чиқиб кетдим. Болаларнинг хонасига кириб хам тинчлана олмадим. Нима қилишни билмай у ёқдан-бу ёққа бориб кела бошладим. Шайтон “қизингни ол-да, чиқиб кет, ўғли билан билганини қилсин” деб кўтара бошлади. Дарров бу хаёлларни миямдан хайдадим. Бобурни ўзим катта қилганман, қандай қилиб уни ташлаб кетаман.
Йиғлай-йиғлай болаларнинг ёнида ухлаб қолибман, кўзимни очсам, эрим устимга кўрпа ёпиб кетибди. Шунча гапни эшитиб, хеч нима бўлмагандек юра олмасдим. Лекин болага жабр қилиш хам қўлимдан келмасди.
- Захро кечир, жахл устида гапириб юбордим.
Индамадим.
- Нима қилай, болани унга бергим келмайди-да . . . Лекин қайтариб беришга мажбурман шекилли . . .
Қўрқиб кетдим.
- Эсингизни едингизми? Нега бундай деяпсиз? Мен фақат боласини соғинган бўлса, кўрсин демоқчийдим . . .
- Бошқа иложим йўқ . . . Бундай яшаб бўлмайди. У хам она-ку, ўз боласига ёмонлик қилмас. Шундай қилсам, балки тинч қўяр, биз хам одамдек яшармиз . . .
Овози титраб кетганидан бу гапларни айтиш унга қанчалик қийинлигини тушуниб турардим.
- Йўқ, ундай қилманг, илтимос. Нахотки тушунмаяпсиз, ахир унинг мақсади хам шу! Бизни уруштириб қўйиб, болани олиб кетмоқчи.
- Хозирча бу гапни хеч кимга айтмай тур, мен яхшилаб ўйлаб олай, кейин бир қарорга келаман.
Нима қилишни билмай ич-этимни ея бошладим. Бу гапни эшитганимдан кейин кеча эшитган хақоратим хам эсимдан чиқиб кетди. Эрим болаларни боғчага олиб кетгач, шошиб қайнонамга телефон қилдим.
- Вой, ўлсин, у менга хам телефон қилганди, сизларга айтмай турувдим . . . Эринг бекорини айтибди, Лолага берадиган набирам йўқ! У хақида эшитган гапларни айтсам, тепа сочинг тикка бўлади. Куни-кеча қўшним келди, ўша шахардаги мехмонхоналардан бирида ошпаз бўлиб ишларкан. “Келинингизни кўрсангиз танимайсиз, сочининг ярмини қирдириб олиб ташлаган, орқасида тўртта кокил қолдирган. Қопа-қора шим ва курткалар кийиб, аллақандай темир-терсакларни тақиб юради. Ишонсангиз, унинг турқидан от хуркади. Мени таниса хам танимаганга олиб ўтиб кетади. Кўринишимни ўзгартирсам, хамшахарларим танимайди деб ўйласа керак-да. Бир ишлар қилиб юрибдики, айтишга тилим бормайди” деди. “У менинг келиниммас, ўғлим ажрашганига беш йил бўляпти, билганини қилиб юраверсин, менга нима дедим”. Тўғриси-да, хозирги замонда чет элда ишлайдиган ёки ўқийдиган одам битта уми? Хамманинг хам ортидан бунақа гап эшитмаймиз-ку. Одамнинг ўзига боғлиқ хаммаси, деб қўшнимни койиб бердим. Бир ёшга тўлмаган боласини ташлаб, “мен бойвуччалардек яшашни истайман” деб кетворган аёлдан нимани хам кутиш мумкин. Менга деса, ўлиб кетсин . . .
- Қўйинг, ойи, қарғаманг. Мен уни ўйламаяпман, ўзи шу ахволда яшаса, Бобурга қандай қарайди? Ўғлингизни бир амаллаб бу фикрдан қайтарайлик.
Кун бўйи шу хаёл билан юрдим. Боғчадан болаларни олиб келиш учун отланаётганимда Бобурнинг тарбиячиси телефон қилиб қолди. Хавотирланиб гўшакни олдим.
- Захро опа, тез келмасангиз бўлмайди, бир аёл келиб “мен Бобурни онасиман” деб жанжал қилиб ётибди. Қандай қилиб боғчага етиб борганимни билмайман.
Боғча мудираси ва тарбиячилар қуршовида шанғиллаётган бир аёл тарбиячиларнинг ортидан менга ўгирилди.
- Бобуржон қани? - дедим хеч кимга эътибор бермай.
- Ётоқхонага кириб яшириниб олган, - айбдорона ерга қаради тарбиячи.
Отилиб болалар ухлайдиган хонага кирдим. Лоланинг ёнидан ўта туриб, унинг усти-бошига назар солдим. Қайнонам таърифлаганидек отни хуркитадиган даражада кийинмаган, бошида шапкаси бўлгани учун соч турмаги кўринмасди. “Ўзини сипо кўрсатмоқчи бўлибди-да” деган хаёл ўтди миямдан . . .
Болагинам энг чеккадаги каравотда йиғлаб ўтирарди. Эшик очилганидан чўчиб тушиб қўрқув тўла кўзлари билан менга қарадию, бақириб йиғлаб юборди. Кейин қучоқ очганча менга отилди. Шу лахза хаққи, болагинам мендан мадад кутгандек икки қўлини чўзганча югуриб келаётган лахза хаққи, икки дунёда хам болани унга бермайман деб қасам ичдим! Бағримга отилган болагинамнинг юрак уриши эшитилиб турарди. “Болани қўрқитибди” деб ўйладим ва овутиш учун унинг кўзларидан ўпа бошладим. Шу пайт тарбиячи хеч гапдан хабари йўқ қизимни хам етаклаб келди.
- Захро опа, бошқа эшикдан чиқинг, анови аёл шаллақилик қилиб ётибди . . .
- Йўқ, тўғри йўлдан чиқаман, - дедим ва ўғлимни кўтариб, қизимни қўлидан тутдим. Бу журъат менда қаердан пайдо бўлди билмайман, аёллар йиғилиб турган боғча ховлисига чиқдим. Аёлга кўзи тушган Бобуржон юзини бўйнимга яширди.
Хамма менга қараб турарди. Тўғри аёлнинг ёнига бордим ва бошимни баланд кўтариб:
- Қанча гапингиз бўлса, эрим билан гаплашинг! Агар яна болаларимни қўрқитадиган бўлсангиз, милиция чақиришади! - дедим эътирозга ўрин қолдирмайдиган охангда ва йўлимда давом этдим.
Аёл миқ этмади. Боғчадан чиққанимдан кейин эса қўрққанимдан оёғим қалтираб кетди.
Эрим ва собиқ хотини ўртасидаги тортишув анчагача давом этди. Мен бу ишларга умуман аралашмадим, болаларимни хам аралаштирмадим! Лоланинг қилмишлари исботланиб, оналик хуқуқидан махрум этилгач, у яна келган жойига қайтиб кетадиган бўлди.
Бу хабарни эшитиб, энди тинч яшасак керак, деб енгил тин олганимда телефонимга бегона рақамлардан СМС келди. “Боламни ўз болангдек кўришингга ишонтирганинг учун хам рахмат. Боламни сенга, сени Худога топширдим” деб ёзилганди хатда. Шу дамда аёлга эмас, онага ачиниб йиғлаб юбордим. Ичимда “агар бир кун келиб Бобуржон онасини кўришни истаса унга қаршилик қилмаслик учун менга куч беришини Худодан сўрадим . . . ! ! !
Дилфуза Собирова
|
